Φαντάζομαι

Φανταστείτε να είναι Άννα Μαΐου Wong στην πρεμιέρα της ταινίας σας, "Κλέφτης της Βαγδάτης,« τίτλος επίκαιρος σε αυτές τις φορές, ως ένας Κινέζος Αμερικανός στο Κινέζικο Θέατρο Graumann, τότε στη φάση του Chinarama, ασφυκτικά-a-block με faux Οριενταλισμός, ένα chinkee Αποκάλυψη σε πλαστικό και κόκκινο χαρτί. Και εσείς, που περιβάλλεται από μια εξαγωγή της δικής σας καλλιέργειας, δεν επιτρέπεται να βάζετε τα χέρια σας στο υγρό τσιμέντο για να τιμήσουν τη συμβολή σας. Έτσι, πικάντικη με τον τρόπο που εσείς πραγματικά το δικό πραγματικά όλες τις εικόνες γύρω σας, ή κάνατε σε ένα σημείο, και ότι είχε ληφθεί από εσάς να κοσμούν το θέατρο, να είναι μυστική, μαγική. Θυμηθείτε, είστε ένα αστέρι της ταινίας. Οι άνθρωποι που παρατάσσονται για μπλοκ για να δείτε μόνο μια γεύση από εσάς. Αλλά μόνιμες εκτυπώσεις σας δεν θα είναι εκεί για το μέλλον για να δείτε ότι ήταν μέρος της χρυσής εποχής του Χόλιγουντ, παρόλο που δανείστηκαν οι χρυσές αποχρώσεις του δέρματος σας χωρίς να ρωτήσει. Αυτή η τιμή ήταν αποκλειστικά για τους λευκούς ηθοποιούς. Επιπλέον, θα μπορούσε να είναι επιθυμητή από όλους τους λευκούς άνδρες στην οθόνη μαζί σας, καθώς και αυτά που κοιτούσαν από Crimson τους αυτοκράτειρα κόκκινο βελούδο καθίσματα, αλλά δεν μπορούσε να παντρευτεί έναν, επειδή ήταν ενάντια στο νόμο. Φανταστείτε.

Άννα Μαΐου Wong αριστερά Χόλιγουντ το 1927, και έπλευσε για την Ευρώπη, όπου έκανε πολλές ταινίες, και είχε οπαδούς σε όλο τον Ήπειρο. Ακολουθώντας τα χνάρια ζωντανή dancehall της Josephine Baker , πήγε για την άγρια ​​γεύση του Ευρωπαϊκού για το εξωτικό. Η Γερμανία ήταν οικοδεσπότης σε μια πολιτιστική αναγέννηση, όπου η Δημοκρατία της Βαϊμάρης ήταν σε πλήρη παρακμιακή μεγαλείο. Οι απολύτως τρελάθηκε για κάτι που ήταν διαφορετικό ή μοναδικό. Άννα Μαΐου Wong ήταν ευτυχής εκεί, καθώς ένιωθε πιο αποδεκτή. Ήταν φέρεται να δήλωσε ότι η Ευρώπη είχε «αποδοχή για τους ανθρώπους του χρώματος», και ότι είναι η πρώτη φορά πιστεύω ότι η φράση ποτέ είχαν χρησιμοποιηθεί. Στην πραγματικότητα, το αντίθετο ήταν αλήθεια. Μισαλλοδοξίας και του ρατσισμού ήταν τόσο αχαλίνωτο, ακόμη και κατάφωρη. ΦΑΝΤΑΣΤΕΙΤΕ.

Θαυμάζω το καταλαβαίνω και πλήρη αυτοπεποίθηση της Josephine Baker, του οποίου το ταλέντο και χάρισμα είναι εικονική και σεβαστός. Άννα Μαΐου Wong ήρθε στο σπίτι για τα καλά μετά από μια σύντομη περιοδεία του καθήκοντος, αλλά η Josephine Baker παρέμεινε σε μεγάλο βαθμό στο Παρίσι μετά από αρκετές καταστροφικές προσπάθειες να επιστρέψει στις ΗΠΑ και να δημιουργήσουν μια καριέρα - εντελώς απαράδεκτο κατά τη διάρκεια της φάσης των διαχωρισμών. Πήρε κακές κριτικές επειδή είναι μαύρος !!!!! Μετά την άρνηση των υπηρεσιών στο Stork Club, άρχισε μια πολύ ανοιχτή και δημόσια αγώνα με pro-segregationist αρθρογράφος Walter Winchell οποία οι χρόνοι, και The Times, υπαγορεύει ότι δεν θα μπορούσε να κερδίσει. Πήγε πίσω στην Πόλη του Φωτός, που είχε θέσει το όνομά της στα φώτα, και έμεινε ένα τεράστιο αστέρι σε όλη την Ευρώπη για ολόκληρη τη ζωή της. Μετά το θάνατό της, το 1975, η γαλλική κήρυξε ημέρα εθνικού πένθους, τιμώντας την με ένα χαιρετισμό 21-πυροβόλο όπλο, καθιστώντας την τον πρώτο αμερικανική γυναίκα θαμμένος στη Γαλλία με στρατιωτικές τιμές. 20.000 πενθούντες έφτασε να θρηνήσει και η κηδεία μπλοκάρει τους δρόμους. Το NAACP ονομάζεται 20ης Μαΐου, η Josephine Baker ημέρα .

Ακόμα κι αν αυτή δεν έχει καμία επίσημη μέρα, λατρεύω Άννα Μαΐου Wong, και θέλω να πιστεύω ότι βλέπω ένα κομμάτι σαν κι αυτήν. Εγώ, δεν είναι ο τρόπος που λένε Ασιάτες "όλα μοιάζουν μεταξύ τους." Έχουμε το ίδιο είδος του κεφαλιού, όπως ξέρετε όταν βλέπεις τους ανθρώπους γύρω σας και να συνειδητοποιήσουν ότι έχουν το ίδιο σχήμα θόλου που κάνετε και εσείς το είδος της αγάπη τους, είτε ή μισούν τους δεξιά από το ρόπαλο, ανάλογα με τη σχέση που έχετε με τον εαυτό σας. Έκανα μια ανάγνωση ενός παιχνιδιού, μια βιογραφική μελόδραμα, η οποία ήταν απολύτως αλήθεια στη ζωή ακόμη κάπως τονίστηκαν επαρκώς για συγκίνηση, για την ένταση του συναισθήματος είναι γενικά διατηρείται εσωτερικά στις περισσότερες ασιατικές κουλτούρες. Ήμουν το αστέρι, ή διάβασα το μέρος του αστεριού. Ο θεατρικός συγγραφέας ήταν ένας φίλος μου, Ελισάβετ Wong, ένας από τους συγγραφείς της δύσμοιρο τηλεοπτική εκπομπή μου, "All American Girl." Είχε γράψει μόνο για μένα και ήλπιζε να κερδίσει την προσοχή για το έργο βάζοντας μαζί μια ομάδα ηθοποιοί και ανάγνωση στο κτίριο απέναντι από το Θέατρο Ahmanson στο Λος Άντζελες, δεν είναι τόσο μακριά από το Χιλ Στριτ στην Chinatown, όπου η πραγματική Άννα Μαΐου Wong είχε μεγαλώσει.

Ένας από τους ηθοποιούς, ο David Dukes , ήταν ένας όμορφος άντρας, στα πενήντα του. Είναι ένα από τα παιδιά που βλέπετε σε ταινίες ή τηλεόραση για πάντα? ποτέ δεν ξέρεις τα ονόματα αυτών των ανθρώπων, αλλά μπορείτε επίσης να περιμένετε να τους δούμε. Το μάτι σας κάνει πάντα χώρος για αυτούς, ηθοποιούς σαν κι αυτόν, γιατί ξέρετε το πρόσωπό του, τη γωνία του, τα κίνητρά του, γιατί είναι απίστευτα οικείο και ότι η εξοικείωση είναι παρήγορο. Αυτό είναι ένα καθημερινό nonplussed είδος αποδοχής που έχουμε για τους λευκούς ετεροφυλόφιλους αρσενικά αρχέτυπα. Έχουν κάθε λόγο να είναι εκεί, να συμπληρώσετε τον κόσμο, και ο κόσμος υπάρχει μόνο για αυτούς. Όχι, δεν είναι να κατηγορήσει ξεχωριστά για αυτό, αλλά αυτή είναι η γυμνή αλήθεια. Είναι ένα από εκείνα τα πράγματα που εμείς, ως μη-λευκό ετεροφυλόφιλο αρσενικά αρχέτυπα, να αποδεχθούν και να θέσει σε κίνδυνο όλα επάνω και προς τα κάτω και γύρω για οποιαδήποτε στιγμή βιώνουμε κάθε είδους μέσων μαζικής ενημέρωσης από την εποχή της αρχαιότητας. Δεν είναι μεγάλη υπόθεση.

Τέλος πάντων, ο David Dukes έπαιξε ο εραστής μου. Μιλήσαμε, ανάμεσα σε σκηνές, σχετικά με την εκμετάλλευσή του τσιντσιλά, η οποία ήταν πολύ περήφανοι, και την παραγωγή του Bent είχε τεθεί σε. Θαύμασα το γεγονός ότι αν και δεν ήταν ιδιαίτερα γνωστό, ήξερα κάθε επίπεδο και επιφάνεια για του πρόσωπο από τη μνήμη, και πιο πρόσφατα από το φιλόδοξο biopic Μέριλιν Μονρόε με Μίρα Σορβίνο και Ashley Judd, μία παίζει Μέριλιν, το άλλο παίζοντας Νόρμα Τζιν. Το καλύτερο μέρος για αυτήν την ταινία είναι όταν η Marilyn ενώνεται με τη Norma Jean στον καναπέ του θεραπευτή, και κλαίνε μαζί, καθώς μόνο ένα Δίδυμος μπορεί. Ντέιβιντ έπαιξε Άρθουρ Μίλερ, και ήταν πολύ όμορφος για να το πράξουν, αλλά βέβαια, έκανε ένα πρόστιμο-για-την-οθόνη Μίλερ. Ντέιβιντ πέθανε απρόσμενα αμέσως μετά αυτή την ανάγνωση.

Τι είναι περίεργο για μένα είναι ότι σε βιοταινίες, έριξαν πάντα κάποιος λεπτότερη εμφάνιση από το πρωτότυπο, όπως αν η πραγματικότητα της ζωής πρέπει να τακτοποιούνται για το βλέμμα της κάμερας. Πουθενά δεν είναι αυτό πιο οδυνηρή και εξωφρενική σε σχέση με την ίδια τη ζωή της Άννας Μαΐου του Wong. Ήξερε ότι υπήρχε μια καλή ταινία ζυθοποιίας στο Χόλιγουντ Κουζίνα της Κόλασης. Περλ Μπακ "The Good Earth" είχε optioned, και υπήρχε ένα τεράστιο μέρος, το αδιαμφισβήτητο προβάδισμα στην πραγματικότητα, για ένα συμπαθητικό χαρακτήρα της Ασίας. Ήταν για O-lan, μια μητέρα, που ήταν ιερό και όχι βέβηλο. Αυτό ήταν μίλια μακριά και πολύ καλύτερα από ό, τι τα μέρη κόρη του Δράκου Άννα Μαΐου Wong είχε αυξηθεί τόσο συνηθίσει. Όταν έπαιξε αυτά τα μέρη ότι θα αυξηθεί πάντα πάνω τους, έτσι ώστε να είχε φτιάξει γι 'αυτήν, όπως η ίδια θα δηλητηριάσει όλους. Κακό-ESE της ήταν το μυαλό αλλοίωση, σε τέτοιο βαθμό που έγινε καλά.

Οι ιστορικές μαρτυρίες διαφέρουν όσον αφορά τα πραγματικά συναισθήματα Άννα Μαΐου Wong είχε για αυτόν τον ρόλο. Μερικοί λένε ότι ήξερε ότι δεν θα το πάρει, ότι δεν υπήρχε κανένας τρόπος ότι το Χόλιγουντ ότι ήξερε τόσο καλά θα την, την πιο διάσημη και ταλαντούχα ασιατική αμερικανική αστέρι αποδέχονται ενδεχομένως, όπως η πραγματική διαπραγμάτευση, O-lan, η πιο προσφιλής Ασίας απεικόνιση στη δυτική λογοτεχνία μέχρι σήμερα. Άλλοι δηλώνουν μια διαφορετική ιστορία, ότι συσπειρώθηκαν και παρακάλεσε και ήρθε μια μέρα στο στούντιο σε καρότσι μεταφοράς ντυθεί με τη φορεσιά O-LAN - όπως Catwoman κόλπο Sean Young, ή ανοικτή λόγος της Madonna για τον Alan Parker να την πέταξε ως Εβίτα μέσα της βίντεο, "Take A Bow".

Το παιχνίδι εργάστηκα σε επικεντρώνεται γύρω από αυτό το συγκεκριμένο σημείο στη ζωή της Άννας Μάιο του Wong. Στην τρίτη πράξη, όταν αποκαλύπτεται ότι το τμήμα του Ο-LAN πήγε στο γερμανικό ηθοποιός Luise Rainer , ο οποίος πήγε για να κερδίσει ένα Όσκαρ, για τέτοια καταπληκτική υποκριτική συμβαίνει κάτω από όλο αυτό το μακιγιάζ (όχι σε αντίθεση με Σαρλίζ Θερόν στην πρόσφατη, μαγευτική "Monster"). Είναι το τελευταίο καρφί στο φέρετρο για τον κάκιστο, άκαιρη καριέρα της Άννας Μαΐου του Wong. Για το υπόλοιπο της ζωής της, ή μάλλον, η ζωή της μέσα από τις γραμμές του παιχνιδιού, Άννα Μαΐου Wong θα είναι διαιτητή συζητήσουμε αυτό σε όλους τους ανθρώπους γύρω της (δεν είναι πολλοί, από τη δική της επιλογή) πριν πεθάνει μόνος και θυμωμένος το 1961. Η αλήθεια είναι κάπου στη μέση. Άννα Μαΐου Wong είχε ελπίσει, κατά την ελπίδα ότι θα μπορούσε να κερδίσει αυτό το μέρος, αλλά ήξερε ότι δεν ήταν δυνατό, επειδή ήταν στην πραγματικότητα, στην πραγματικότητα της Ασίας.

Φανταστείτε. Γνωρίζοντας ότι θα ήταν σε θέση να παίξει το ρόλο, γιατί ήταν το δίκιο του δρόμου σε λάθος χρόνο. Όταν ο Paul Muni πετάχτηκε ως αρσενικό μόλυβδο - ότι είναι, όταν η ελπίδα πέθανε. Ήξερε ότι, δεδομένου ότι τα αρσενικά και θηλυκά απαγωγές ήταν να είναι εραστές, στην πραγματικότητα, παντρεμένος, ότι δεν υπήρχε μια πιθανότητα στο Χόλιγουντ κόλαση ότι θα κερδίσει το ρόλο. Επιμιξία ήταν ένα πλημμέλημα, ίσως ακόμη και ένα κακούργημα, τιμωρείται με την πλήρη έκταση του νόμου. Yellowface δεν ήταν. Yellowface ήταν η ασφαλής διαδρομή. Yellowface ήταν η πολιτικώς ορθή απάντηση. Φανταστείτε.

Ακόμη και ο κινηματογραφιστής, ο επιφανής James Wong Howe, λήφθηκε από το τρέξιμο, όταν το πλήρωμα που συναρμολογούνται, ακόμα κι αν είχε τεράστια εμπειρία γυρίσματα σε όλο τον κόσμο, και ήταν τέλεια για τη δουλειά, πίσω από την κάμερα. Διαβάζουμε το παιχνίδι, κατά ειρωνεία της τύχης, επανάληψη αυτή η ιστορία του παράφρων ρατσισμού που θεωρήθηκε αποδεκτή, στην πραγματικότητα, ηθικά υπεύθυνη συμπεριφορά κατά τον χρόνο τα γεγονότα έλαβαν χώρα, με φόντο το δράμα της δικής μου τηλεοπτικών εφιάλτης, παραδοχών αφθονούν σχετικά με το πώς ήταν έτσι τα πράγματα πολύ καλύτερα σήμερα, και ευχαριστώντας την τύχη χαρά μας λέσχη αστέρια που δεν ήταν πλέον ζουν σε αυτόν τον κόσμο μας φέρνοντας στη σκηνή, ότι τα πράγματα ήταν πολύ καλύτερα - τώρα- όταν ιδιαίτερα κοντόφθαλμη Κορέας μαζί με ακτιβιστές με πήγαιναν στο στόχο για την μη πρόσληψη πραγματική Κορέας ηθοποιούς να παίζουν τα κομμάτια των μελών της οικογένειας μου. Μποϊκόταραν, έγραψε άρθρα, κινητοποιήθηκαν μαζικά εναντίον μου επειδή δεν είχαμε έναν Κορεάτη συγγραφέας για το προσωπικό. Είχαμε Ασίας Αμερικανοί ηθοποιοί, πολύ ωραία αυτά, σε όλους τους ρόλους, και ασιατικές Αμερικανούς συγγραφείς στην αίθουσα του συγγραφέα, αλλά το γεγονός ότι δεν ήταν ειδικά Κορέας, και το γεγονός ότι ήμασταν χρεώνονται με Yellowface για αυτό και πολλούς άλλους παράγοντες, πήρε την παράσταση που λαμβάνονται από τον αέρα. ΦΑΝΤΑΣΤΕΙΤΕ.

Το παιχνίδι δεν κατάφερε ποτέ να παραχθούν, αν και ήταν μια καταπληκτική δουλειά, και ελπίζω τώρα, θα μπορούσε να πάρει κάποια προσοχή. Άννα Μαΐου Wong ζει, στο μυαλό των μελετητών του κινηματογράφου και τους οπαδούς του περίεργο χρόνο μετάβασης του κινηματογράφου μεταξύ των ομιλούσες ταινίες και τις ομιλούσες ταινίες. Αυτή είναι μια τεράστια gay εικονίδιο, λατρεύεται από τους drag queens για την τραγωδία της και παγερά ανδρόγυνη ομορφιά της. Δεν είναι καλά σεβαστή από την ασιατική αμερικανική ακτιβιστής ακαδημαϊκοί, εάν ξέρουν της σε όλα, γιατί εμπίπτει στην κατηγορία Τσάρλι Τσαν, και αντιπροσωπεύει μια περίοδο ασιατική αμερικανική συνενοχή (!) Που είναι για κάποιους, καλύτερα να ξεχαστεί.

Φανταστείτε. John Lennon ποτέ δεν θα γράψει το τραγούδι χωρίς Yoko Ono.

4 Σχόλια. Προσθέστε στο μίγμα ...

  1. Αγαπητέ Margaret Cho

    Έχω πάντα θαύμαζα, ακόμη και πριν ξέρω ποιος ήσουν γιατί θυμάμαι να δει εσείς και εγώ εντυπωσιάστηκα. Όντας ένας καλλιτέχνης ξέρω τι είναι σαν να πέρασε για πολιτικούς ή κοινωνικούς λόγους. Είναι μια αναφορά κάπου που μπορώ να υπογράψει εκεί. Μου το καλύτερο για εσάς.

    Ειλικρινά

    Gary Nicholson

Αφήστε μια απάντηση